گاهی آنقدر در آرزوهایمان غرق می شویم که فراموش می کنیم

ساده ترین داشته های ما شاید آرزوی فرد دیگری باشد

ما از امر ونهی پدر کلافه هستیم و

دیگری در آرزوی شنیدن صدای پدرش

ما از باب میل نبودن غذا به جان مادرمان غر می زنیم و

دیگری در حسرت صدا کردن نامش وشنیدن جوابش

از گرما می نالیم

از سرما فرار میکنیم

در جمع ازشلوغی کلافه می شویم .

ودر خلوت از تنهایی بغض می کنیم .

تمام هفته منتظر رسیدن روز تعطیل هستیم و

آخر هفته هم بی حوصلگی مان را گردن غروب جمعه می اندازیم .

شاید بهتر باشد گاهی فکر کنیم همه زندگی مان معجزه است .

همین که میخوابیم ، 

بیدار می شویم ،

نفس میکشیم ،

همین که خورشید طلوع میکند ؛

مهتاب میتابد ،

باران بی منت می بارد .

تمام اینها بهانه ی ساده ای است برای یک تشکر .

فقط میتونم بگم ما بنده های ناشکریم

خدایا مارو ببخش!!