معبودا !

منم معترف به گناهان خود؛ بیامرز برایم آنها را.

من هستم که بد کردم و منم که خطا کردم.

منم که همت گماردم و منم که نادانی کردم.

منم که غافلم و منم که فراموش کارم،

منم که اعتماد دارم. منم که تعهد می کنم.

منم که وعده می دهم و منم که خلف وعده می کنم.

منم که پیمان شکنم. منم که اقرار دارم.

منم که معترفم به نعمت تو بر من

و نزد من و سنگین بارم به گناهانم.

بیامرز آنها را ای که زیانش ندارد گناهان بندگانش و اوست بی نیاز از طاعت

آنها و توفیق ده هر که عمل صالح انجام دهد) به کمک و رحمتش.

پس برای توست، سپاس خدای من و آقای من!

معبودا!

فرمانم دادی و نافرمانی ات کردم، نهی ام کردی و مرتکب شدم ممنوع تو را.

اکنون به حالی درآمده ام که نه اسباب

تبرئه دارم تا معذرت خواهم و نه توانایی تا پیروز گردم. با چه رویی برابرت آیم.  

ای آقایم !

حق با توست و مسئولیت با من؛ ای که پرده پوشم کردی

، از نظر پدران و مادران تا مرا نرانند و از خویشان و برادران تا سرزنشم نکردند و از پادشاهان،

تا شکنجه ام ندهند و اگر مطلع شده بودند...

ای آقایم! بر آنچه تو آگاهی بر آن از من، به من مهلت نمی دادند و رهایم می کردند و از من قطع می کردند