خدایا ! من همانم که گاه خندانم، و گاه گریان.
گاه شکرگزارم، و گاه درحال گله کردن.
گاه بنده ی توام، و گاه بنده ی خویش!
خدای همیشگی ام! من مبتلا به گاه و بی گاه های همواره ام،
گاه شکرگزارم، و گاه درحال گله کردن.
گاه بنده ی توام، و گاه بنده ی خویش!
خدای همیشگی ام! من مبتلا به گاه و بی گاه های همواره ام،
بیماری نامتعادل که همیشه به نسخه ی طبیب خویش عمل نمی کند!
اسیر خویشتنم؛
اسیر خویشتنم؛
و گاه و بی گاه های اسارت گونه ام مرا در برگرفته است...
معبود آزاده ام!
معبود آزاده ام!
بند های گاه ها و بی گاه های زندان تنم را... از هم جدا كن!
مرا به آغوش خویش دعوت كن! که تشنه ترینم به آن...
تمام این گاه و بی گاه های مدامم را، ببخش...
تمام این گاه و بی گاه های مدامم را، ببخش...
به حق خدایی همیشه پایدارت!
الهی آمین...
الهی آمین...
نوشته شده توسط sarbazegomnamemahdi در سه‌شنبه 05 اسفند 1393
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید