وَ قَالَ علی [عليه السلام] مِنْ كَفَّارَاتِ الذُّنُوبِ الْعِظَامِ إِغَاثَةُ الْمَلْهُوفِ

وَ التَّنْفِيسُ عَنِ الْمَكْرُوبِ .

و درود خدا بر او ، فرمود : از كفّاره گناهان بزرگ ، به فرياد مردم رسيدن 

و آرام كردن مصيبت ديدگان است.

هنگامی كه انسان دچار گناه می‌شود بايد توبه كرده و به جبران آن بپردازد و

جبران گناه بدين شكل است كه فرد خاطی می‌بايست پس از توبه تكاليف فوت

شده را انجام دهد

اما گاهی انسان مرتكب گناهی می‌شود كه شعاع گناه او و ديگران

را فرا می‌گيرد در اين صورت بايد كفاره پرداخت شود؛

حضرت امير(ع) در اين حكمت به دو كفاره مهم اشاره كرده و می‌فرمايد: «مِنْ

كَفَّارَاتِ الذُّنُوبِ الْعِظَامِ» از كفّاره گناهان بزرگ «إِغَاثَةُ الْمَلْهُوفِ» به فرياد مظلوم

رسيدن «وَ التَّنْفِيسُ عَنِ الْمَكْرُوبِ» آرام كردن ودلداری دادن به مصيبت‌ديدگان است.