مرحوم آقای میرزا جواد آقای ملکی (رضوان اللّه علیه) در کتاب شریف مراقباتشان :
یک جملهای به مناسبت ساعت لیلةالقدر دارند، البته این مربوط به همیشه است، اما ایشان به این مناسبت فرمودهاند.
«فاعلم یقینا انّک ان غفلت عن مثل هذه الکرامة و ضیّعتها باهمالک»،؛ اگر غفلت کنیم،
این فرصتها را تضییع کنیم، از دست بدهیم، بعد: «و رأیت یوم القیامة ما نال منها المجتهدون».
وقتی روز قیامت میشود و اعمال انسانها را حاضر میکنند و صورت ملکوتی اعمال ما در آنجا حضور مییابد،
شما نگاه میکنید، میبینید همین عملی که میتوانستید انجام بدهید و ندادید،
این کلمهی حرفی که میشد بزنید که در آن خیر مردمی بود و نزدید،
این قدمی که میشد بردارید که کسان مستحقی از آن منتفع میشدند و برنداشتید،
این کار کوچک، به وسیلهی کسانی انجام شده است؛ عدهای تلاش کردند،
جد و جهد کردند و چه ثواب عظیمی خدای متعال آن روز به آنها میدهد. ما در آن روز از آن ثواب محرومیم.
وقتی انسان مشاهده میکند دیگری که این عمل را انجام داد، این کار خیر را انجام داد،
این قدم را برداشت، این عمل عبادی را انجام داد، به چه دستاورد عظیمی در آن روزی که همه محتاجند، دست پیدا کرده است،
ایشان میفرمایند: «ابتلیت بحسرة یوم الحسرة»؛ اینجاست که انسان دچار حسرت میشود؛ چه حسرتی!
که ای کاش این کار را من انجام داده بودم، این قدم را برمیداشتم، این حرف را زده بودم، این کار را یا این حرف را ترک میکردم.
بعد ایشان میفرمایند که حسرتِ «یوم الحسرة» مثل حسرتهای معمولی نیست.
انسان در دنیا هم گاهی اگر یک کاری را بکند، دستاوردی خواهد داشت؛ نمیکند، بعد دچار حسرت و ندامت میشود.
اما این کجا و آن کجا؟
ایشان میفرمایند: «الّتی تصغر عندها نار الجحیم و العذاب الألیم»؛ این حسرت آنقدر سخت است،
آنقدر دردآور است که در مقابل آن، آتش جهنم کوچک است. به تعبیری، حسرت مثل سرب گداخته در درون انسان سرازیر میشود.
«فتنادی فی ذلک الیوم مع الخاسرین النّادمین یا حسرتی علی ما فرّطت فی جنب اللّه»، بعد «و لا ینفعک النّدم»؛ آن روز دیگر پشیمانی هم فایدهای ندارد.
امروز شما از نعمت زندگی برخوردارید، بسیاریتان از نعمت جوانی برخوردارید،
بحمداللّه همهتان یا اغلبتان از نشاط و توانائی جسمی و فکری برخوردارید، میتوانید کار کنید، میتوانید از این ساعات خوش بهره ببرید؛
از این شبها، این دعاها، این مناجاتها، این شبزندهداریها، این نوافل.
گاهی یک کار کوچک آنچنان اجر عظیمی دارد که انسان در این نشئه و در لابهلای چهارچوبهای مادی که قرار دارد، باورش نمیآید - «و هم لا یؤمنون»
